In the picture – een beeldvormingsproject
Onzichtbare kanten van eetstoornissen belicht​

Leen

Deze foto toont mijn hond, die voor mij een grote steun is op moeilijke momenten. Hij helpt me om af en toe ook rust toe te laten, iets wat niet altijd vanzelf gaat. Naast wandelen geniet hij er ook van om gewoon rustig naast mij in de zetel te liggen. Tijdens eetmomenten komt hij vaak dicht bij mij liggen, alsof hij aanvoelt wanneer het moeilijk is. Zijn aanwezigheid geeft me rust en zorgt voor minder angst. Sinds ik hem heb, maak ik andere keuzes. Vroeger ging ik elke dag zwemmen, maar dat zou betekenen dat hij lang alleen in zijn bench moet zitten. Nu kies ik er vaker voor om bij hem te blijven en samen een wandeling te maken, op een rustiger tempo zodat hij kan snuffelen en genieten. Luisteren naar mijn eigen lichaam lukt me vaak niet, maar naar zijn noden luisteren lukt me wel waardoor en meer rust mogelijk is.

Anoniem

70 jaar, waarvan 54 in dagelijks gezelschap van een eetstoornis. Nog steeds heeft die een enorme impact op mijn doen en laten. Wat, hoe, hoeveel, waar en waarom eten zijn vragen die elke dag bepalen hoe mijn dag er zal uitzien. Of minstens een rol spelen in het uitstippelen van mijn dag, én in het ‘verteren’ van mijn dag. In de avondschool, bij de knutselgroep, bij familiebijeenkomsten… Overal sla ik in een knoop op het moment dat er onverwachts getrakteerd wordt, of als er gevraagd wordt wie zal komen op het etentje. Ik kreeg een late autismediagnose. Wellicht is mijn eetstoornis oa ontstaan omdat ik geen draai wist te vinden in dit leven, en geen begeleiding kreeg om beter om te gaan met mijn eigen-aardigheden. Artsen en andere zorgverleners zijn niet vertrouwd met het beeld van een eetstoornis op latere leeftijd; het is dan ook bijzonder moeilijk om gepaste hulp te vinden. En dat wordt nog moeilijker als je verschillende labeltjes hebt, die niet los van elkaar mogen gezien worden.

Anna

Hallo, ik stel me graag even kort voor. Mijn naam is Anna en ik worstel al vijf jaar met anorexia. Ik kreeg deze moeilijke ziekte toen ik dertien jaar was, waardoor ze een grote invloed heeft gehad op mijn hele schoolcarrière en dagelijks leven. Vanuit mijn eigen ervaringen merkte ik dat er veel therapie en ondersteuning bestaat buiten de eetmomenten, maar dat er tijdens de maaltijden zelf vaak iets ontbreekt. Net daar, op die moeilijke momenten, had ik nood aan extra houvast en motivatie. Ik begon na te denken over wat mij persoonlijk zou kunnen helpen tijdens het eten. Zo kwam ik op het idee van ondersteunend bestek en servies dat niet alleen praktisch is, maar ook motiverend en geruststellend kan werken. Vanuit die gedachte heb ik mijn eigen bedrijf opgericht: Recoveryroads. Hiermee wil ik producten aanbieden die ik zelf als helpend ervaar, in de hoop dat ze ook anderen kunnen ondersteunen in hun herstelproces. Daarnaast heb ik een TikTok-account aangemaakt waar ik mijn verhaal deel en video’s post die steun en herkenning kunnen bieden. Ik wil laten zien dat niemand er alleen voor staat en dat herstel, hoe moeilijk ook, mogelijk is. Neem gerust eens een kijkje op mijn TikTok, Instagram en website om mijn herstelpad te volgen. Samen staan we sterker, en samen gaan we deze strijd aan. 💛

Leen

Hoewel ik al een lange weg heb afgelegd in mijn herstel, blijft samen met anderen eten moeilijk. Op het werk komt dat het duidelijkst naar voren: vaak eet ik alleen, achter mijn laptop, weggedoken in een hoekje. In mijn hoofd zit het hardnekkige idee dat niemand mag weten dat ik eet. Maar eigenlijk gaat het over meer dan eten. Het gaat over geen ruimte durven innemen, niet willen opvallen of anderen tot last zijn. De gedachte dat mijn gezelschap misschien niet gewaardeerd wordt, maakt het nog moeilijker. Alleen eten voelt daarom veiliger, ook al brengt het een gevoel van eenzaamheid met zich mee. Voor anderen blijft dit grotendeels onzichtbaar. Ik functioneer goed, doe mijn werk met plezier en probeer een fijne collega te zijn. Aan de buitenkant lijkt alles in orde, maar tijdens de middagpauze voer ik vaak een stille strijd met mezelf.

Mila

Op deze foto zie je een boek dat ik aan het lezen was in de zon. Je zou kunnen denken: “Ooh wat fijn dat ze alleen een boek durft lezen op een openbare plaats!” of “Goede afleiding.”

Dat is het ook, maar …
ik voelde mij op dat moment enorm eenzaam.
Ik zag grote vriendengroepen picknicken en lachen in het park, terwijl ik daar alleen op een bank zat. Er groeide een gevoel van eenzaamheid in mij dat zich verspreidde over mijn hele lichaam. Dat gevoel maakt een groot deel uit van mijn leven, ook al lijkt dat voor de buitenwereld niet altijd zo.

Ik vind eenzaamheid heel zwaar om te dragen en het is een enorme trigger voor mijn eetstoornis. Het maakt mij zwakker en mijn eetstoornis groter. Wat een fijn ontspannend moment met een goed boek in de zon kan zijn, wordt voor mij een moment waarbij ik strijd tegen mijn gedachten en tegen de golf aan verdriet dat ik over mij heen voel vloeien.

Ik hoop oprecht dat dit ooit terug een fijne ontspanning wordt, zonder de zwaarte in mijn hoofd.

Els

Wat ik als hulpverlener inzet in het werken met mensen met een eetstoornis, begint voor mij bij menselijkheid. Bij het verlangen om echt te begrijpen, om verbinding te maken en een vrijruimte te bieden waarin mensen durven spreken over wat onder het oppervlak leeft en broeit of wat soms al lange tijd pijn doet.

Ik probeer aanwezig te zijn als mens: met wie ik ben, met wat ik weet en met de bereidheid om samen te zoeken. Soms vraagt dat om kadering of psycho-educatie, soms om samen betekenis te geven aan wat iemand ervaart, en soms vooral om stil te durven worden bij wat moeilijk, kwetsbaar of pijnlijk is.

Niet meteen oplossen, maar samen blijven kijken: wat probeert dit gedrag te vertellen? Waar verlang je naar? Waar wil je naartoe? Wat heb jij nodig om stappen te kunnen zetten? En hoe kunnen anderen jou daarin ondersteunen?

Een plek waar dat voor mij heel sterk samenkomt, is tijdens de Groeicursus. In het samen onderweg zijn — in de natuur, in beweging, in ontmoeting, aan het kampvuur — ontstaat vaak ruimte voor echte ervaringen van contact, kwetsbaarheid, kracht en hoop.

Margo

Ik voel dat er voor mensen met een eetstoornis heel veel onzichtbaar blijft in het dagelijkse leven. Soms zie je uiterlijk aan mensen dat ze met iets worstelen, maar veel vaker zie je helemaal niks.

Dat blijft voor mij ook één van de moeilijkste zaken aan psychisch kwetsbaar zijn, want hoe laat je aan iemand weten hoe het voelt als ze het zelf nog nooit ervaren hebben? Hoe vertel je dat je je nog steeds heel slecht kan voelen, zelfs als je fysiek hersteld bent? Hoe neem je jezelf serieus als anderen dat soms ook niet doen omdat er aan de buitenkant amper iets aan jou te zien is? Hoe vraag je om hulp voor de dagelijkse innerlijke strijd als je woorden worden weggenomen door ‘maar je ziet er toch goed uit’?

Onlangs werd ik 29 en werd ik zo hard geconfronteerd met het feit dat ik ouder word, bijna 30, nu echt wel ‘heel volwassen’, en dat ik op bepaalde vlakken in mijn leven nog steeds met diezelfde struggles zit van toen. Ik ben niet meer diezelfde persoon van toen, en daar ben ik heel erg blij om, maar de strijd is niet voorbij omdat ik nu ouder en wijzer ben, meer therapie gevolgd heb of er uiterlijk niks meer aan mij te zien valt.

En het is net die onzichtbare strijd die zichtbaar moet gemaakt worden. De strijd die wordt gestreden voor, tijdens en na het hebben van een eetstoornis, en niet alleen wat stereotiep in het denkpatroon van mensen zit.

Semme

Ik zit in de trein, mijn gedachten razen voorbij zoals het landschap dat doet. Ik moet nog eten voorzien voor deze week maar heb enkel een klein tasje bij me.

‘Dan maar niet’ zegt het stemmetje, ‘Toch al een beetje voor deze dag’ zegt gezonde ik. Ik twijfel, wat moet ik nu. Ik vloek op mezelf, waarom zijn deze gedachten toch weer zo sterk de laatste dagen.

Ik beschouw mezelf als grotendeels hersteld, maar soms -uit het niets – komen de gedachten opzetten.

Ze slaan toe op onverwachtse momenten: zoals in de trein. Ik probeer van het landschap en de airco te genieten maar ben in gedachten verzonken.

Sanne

In de kliniek werd ik stilgezet. Letterlijk en figuurlijk.

Ik zette stappen,
werd gezien maar niet echt.
Ik liet vooral zien wat veilig was
om te laten zien.

Ik at.
Maar alleen wat controle gaf.
Ik functioneerde.
Terwijl ik vanbinnen schreeuwde om hulp.

Ik wilde de voorbeeldige cliënt zijn,
en dat lukte me.
Misschien te goed.

Niemand die zag
hoe hard ik mijn best deed
om niet te laten merken
hoe slecht het eigenlijk ging.

Lees hier verder

Elien

Daar lag ik dan.

Ziek in bed met buikgriep.
Ik hield niets binnen, zelfs geen slokje water. En plots kwamen de eetverstoorde gedachten terug: “Nu zal je wel vermagerd zijn.” “Hopelijk kan je morgen ook niet veel eten.” Ik schrok.

Lees hier verder

Danielle Dikotter

In een dal waar licht
Je tegemoet komt als je
Omhoog kijkt en kunt zien

Lobke De Wilde

Door gedichten te schrijven op moeilijke momenten, leer ik mijn gedachten te begrijpen en van me af te zetten. Het creëert orde en helpt me anderen te tonen hoe ik me voel. De gedichten die ik afgelopen jaren heb geschreven, hebben het mogelijk gemaakt samen met mijn beste vriendin ‘Over(‘t)leven’ uit te brengen. Dit is een dichtbundel die je helpt gedachten en gevoelens te erkennen en een plaats te geven. Daarnaast is het een handvat om gevoelens uit te drukken en anderen te laten weten hoe het met je gaat. Zo begrijpen naasten ook beter wat leven met/hersteld zijn van een eetstoornis of mentale moeilijkheden echt met je doet. Het geeft kracht om vanop afstand naar je emoties te kijken en te weten dat je niet de enige bent en er nooit alleen voor staat!

Marijke

Een eetstoornis heb je niet in een vacuüm, er zijn heel veel lieve mensen die je willen helpen en goede raad geven. Er zijn ook heel veel mensen die (gelukkig maar voor hun) nog niet veel in contact zijn gekomen met eetstoornissen, en dan soms wat onhandig reageren.
Dan heb je ook nog stemmen uit het heden en het verleden van mensen die niet altijd zo aardig waren of zijn.
En dan heb je ook nog de maatschappij die roept dat dun zijn een teken is van succes en gezondheid.

Lees hier verder

Danielle Dikotter

Wij hebben de moed
Onze muren van moeten
Vrij te gaan ont-moeten

Veerbaar in ons zijn
Kwetsbaar in onze liefdeskracht
Weerbaar in ons zijn

Danielle Dikotter

Metamorfose
Daglicht verwarmt de kilte
Licht schijnt door mijn brein

Margo

Vaak geven mensen de goedbedoelde raad om elke dag na te denken over kleine puntjes van dankbaarheid of positiviteit.

Ik begrijp het waarom achter dat advies, maar eerlijk gezegd vind ik dat altijd heel lastig op moeilijkere dagen.

Soms wil ik ook gewoon even verdrietig, boos, teleurgesteld of depressief mogen zijn, zonder dankbaar te moeten zijn voor wat wel goed gaat.

Ik ben dankbaar, maar dat mag bestaan naast de andere lastigheden die het leven met zich kan meebrengen.

En ik hou oprecht heel erg van kleine gelukjes, en merk die ook regelmatig op wanneer mijn hoofd daar meer ruimte voor heeft.

Voelen dat de lentezon mijn gezicht opwarmt, de wind die door mijn haren waait bij een wandeling aan zee, het ruiken van vers gemaaid gras, de geur van de natuur als het pas geregend heeft, een liedje op de radio horen dat herinneringen oproept.

Het zijn soms de kleinste dingen in het leven die je het meeste laten doorvoelen.

Maar het naast elkaar laten bestaan, dat is wat mij echt die diepste dankbaarheid kan laten ervaren, want ik weet ook hoe anders dan dankbaar zijn het leven kan voelen.

Yana

Ik ben Yana. Sinds 4 jaar heb ik te maken met boulimie en anorexie. Een ziekte die mijn wereld op zijn kop zette en een deel van mijn leven werd.

Met deze foto wil ik tonen dat ik ondanks de innerlijke strijd bleef lachen alsof er niets aan de hand was.

Gewone dingen zoals eten bij familie, uit eten gaan of een gezellige filmavond met snacks zijn voor mij nooit gewoon ontspanning geweest. Terwijl anderen genieten, blijft mijn hoofd bezig met calorieën, afvallen en negatieve gedachten rond eten en gewicht.

Ook al ben ik aanwezig met een glimlach, vanbinnen is er vaak strijd. Mensen zien die innerlijke chaos niet aan de buitenkant.

De bewijsdrang naar de buitenwereld was groot. Veel mensen hebben een stereotype beeld van iemand met een eetstoornis, en daar voldeed ik niet aan. Daardoor bleef mijn strijd vaak onopgemerkt, terwijl ik er dagelijks onder leed.

Een lach zegt niet altijd iets over hoe iemand zich echt voelt. Een eetstoornis draait niet alleen om gewicht, maar ook om de gedachten en gedragingen rond eten en jezelf.

Intussen heb ik veel steun gevonden bij mijn nieuwe vriend. Dankzij die steun ben ik kunnen stoppen met purgeren, wat voor mij een enorme stap vooruit is.

Ik ben trots op elke stap die ik zet richting herstel, en ik voel dat mijn glimlach stilaan oprechter wordt.

Elien

Groei

Tijdens mijn herstel werden bloemen steeds belangrijker voor mij.

Één van de eerste hulp bij eetdrang die ik vond. Even naar de bloemenplukweide rijden of zelfs eventjes gewoon naar de tuin stappen om te:
– Kijken
– Ruiken
– Voelen
– Water geven
– De juiste plek kiezen waar ik nieuwe bloempjes ging zaaien

Plots besefte ik waarom dit me zo fascineerde en hielp.

Het bracht me in het ‘nu.’
Een moment waar ik door de eetstoornis al lang niet meer was geweest. Ik zat in mijn hoofd, bezig met wat anderen van me dachten, met wat ik nog wel of niet ging en ‘mocht’ eten, vechten tegen de eetbuien die volgden door al de spanning die deze gedachten opbouwden.

Verder in mijn herstel groeide ik mee verder met de symboliek van de bloemen.

Lees hier verder

Katleen

Vele jaren was bewegen steeds gelinkt met cijfertjes en controle voelen.

Mijn ‘sporthorloge’ en ‘meetapparatuur’ wegdoen was een moeilijke maar tegelijkertijd noodzakelijke stap in mijn herstel.

Tot ik met kerst een sporthorloge kreeg met alle mogelijke meet-opties.

Eerst was ik boos : ‘hoe onbegripvol kon je zijn om net dat cadeau te kopen voor mij’

Maar tegelijkertijd gaf het mij de kans om om te leren gaan met de waarde die ik hecht aan de cijfertjes.

En als nu mijn sporthorloge zonder batterij valt, lach ik oprecht. Omdat het als ruimte voelt nu ik niks meer hoef te meten om rust te voelen.

Er wordt gezegd: Meten is weten …

Maar meten is vaak ook …

Jezelf vergeten

Anoniem

Op het moment van de foto zat ik in de auto, op de parking van de Jumbo.

Ik was er gestopt na een therapiesessie bij de psychologe.

Ik stapte uit en zag ineens de auto van een welbepaald persoon op de parking. Ik panikeerde en ging terug in de auto zitten. Ik was bang en zat in freeze-modus. Mijn lichaam reageerde alsof het bedreigd werd en ik het opnieuw beleefde zoals jaren geleden. Uiteindelijk heb ik gewacht tot de auto weg was om daarna toch binnen te gaan.

Achteraf voelde het ‘zwak’ en ‘belachelijk’ dat ik niet durfde gaan toen die persoon binnen was. Ben ik na al die jaren nog altijd niet sterk genoeg om dit te kunnen?

Ook kwam het gevoel naar boven dat het allemaal mijn schuld is, dat het aan mij ligt, dat ik overdreven heb toen het gebeurd is, dat ik toen iets verkeerd gezegd of gedaan heb…

Ik weet ergens wel dat dat niet waar is, maar ik geloof het niet. En ik voel het niet. Mijn hoofd weet het, maar mijn lichaam blijft in alarmmodus reageren. Het blijft onveilig.

Misschien denk je nu ‘wat heeft dit te maken met een eetstoornis? Dit gaat toch niet over eten?’ en dat begrijp ik. Het heeft er echter veel mee te maken. Wat jaren geleden gebeurde is één van de trauma’s die we plaatsen bij ‘het achterliggende’: datgene wat verscholen zit achter de eetstoornis.

Lees hier verder

Jolien Barbier

Vroeger was dansen stilte.
De enige plek waar mijn hoofd zweeg.
Dans was mijn rust.
Mijn uitknop.

Tot de eetstoornis het zelfs daar overnam.
Wat ooit vrijheid was.
Werd controle.
Ineens telde ik meer dan ik voelde.
Dacht ik meer dan ik danste.

Starten aan herstel
Heeft er nog niet voor gezorgd
Dat de muziek terug harder klinkt als de stemmen.
Maar wel dat ik weer kan dansen.
Terug op zoek naar die stilte.

Totdat stapje voor stapje de eetstoornis niet meer mijn leven overneemt.

X

Als afleiding tegen eetbuidrang ging ik vroeger regelmatig wandelen. Van mijn therapeut kreeg ik ooit de tip om tijdens het wandelen foto’s te maken.

De ene wandeling focuste ik op allemaal paarse dingen, of groene, gele, rode voorwerpen …

De volgende wandeling viel mijn oog op putdeksels of plantjes die dapper tussen stoeptegels groeiden.

Het hielp me om de focus opnieuw buiten mezelf te leggen.

Om terug te genieten van kleine dingen. Zoals een bij.

Team Eetstudio

Ook voor het onzichtbare achter een eetstoornis staan een hele boel enthousiaste warme hulpverleners voor jou/jullie klaar,

herstellen doe je zelf =
maar je hoeft het niet alleen te doen!’

Durf hulp vragen/toelaten
stap voor stap op jouw tempo!

Warme welkom!

Team Eetstudio