Een eetstoornis heb je niet in een vacuüm.
Er zijn heel veel lieve mensen die je willen helpen en goede raad geven.
Er zijn ook heel veel mensen die (gelukkig maar voor hun) nog niet veel in contact zijn gekomen met eetstoornissen, en dan soms wat onhandig reageren.
Dan heb je ook nog stemmen uit het heden en het verleden van mensen die niet altijd zo aardig waren of zijn.
En dan heb je ook nog de maatschappij die roept dat dun zijn een teken is van succes en gezondheid.
Al die stemmen roepen om het hardst dat alleen zij de waarheid spreken, wat heel vermoeiend en verwarrend is.
Het is een stille strijd, niemand kan het zien.
Dit alles maakt het voor mij heel erg lastig om te kiezen voor herstel, want vaak spreken die stemmen elkaar tegen wat verwarrend is.
Zoals je ziet zijn de stemmen die akkoord gaan met mijn eetstoornis momenteel veel talrijker aanwezig dan de “gezonde stemmen”.
Daarom vlucht ik veel vaker in de veiligheid van mijn eetstoornis.
Focussen op wat en hoeveel ik eet op een dag is veel minder overweldigend dan naar de constante strijd tussen die stemmen te luisteren.
