Tijdens de donkerste periodes uit mijn leven was er altijd 1 zekerheid, Hachi.
Een hond praat niet, maar hij luistert wel.
Wanneer ik mijn veel te luide gedachten niet in woorden kon brengen, deelde ik een blik met Hachi. En dat was genoeg.
Wanneer mijn been onder tafel aan het beven was, voelde ik zijn hoofdje op mij liggen.
Wanneer ik om 20u ‘s avonds besloot om de dag wat vroeger te beëindigen, was hij daar. Telkens weer.
Hoewel er nooit een woord is uitgesproken, voelde ik me veilig en begrepen bij hem. Misschien net daarom.
Misschien net omdat ik de rest van de dagen spendeerde met het proberen van woorden te plakken op dingen waar ik eigenlijk geen woorden voor wist.
Voelde dit als een verademing waarin ik gewoon mocht zijn. Gewoon kon zijn. Zonder continu oorzaak en gevolg proberen te achterhalen.
Wat ook heel zinvol is natuurlijk.
Maar de zwijgende bevestiging van een dier dat zegt: “Neem je tijd, het moet niet allemaal nu direct,” voelde en voelt als een welverdiende pauze en ademruimte van mijn overvolle hoofd.
Een hoofd waar geen ruimte was voor rust of ontspanning, waar ik in een continue staat van angst leefde en leef.
Natuurlijk kan Hachi al deze gevoelens niet wegnemen, maar hij was er. En hij is er.
Therapeuten helpen bij het verwoorden van je angsten en gevoelens, honden helpen door het allemaal moeiteloos te begrijpen.
