Groei
Tijdens mijn herstel werden bloemen steeds belangrijker voor mij.
Één van de eerste hulp bij eetdrang die ik vond.
Even naar de bloemenplukweide rijden of zelfs eventjes gewoon naar de tuin stappen om te:
- Kijken
- Ruiken
- Voelen
- Water geven
- De juiste plek kiezen waar ik nieuwe bloempjes ging zaaien
Plots besefte ik waarom dit me zo fascineerde en hielp.
Het bracht me in het ‘nu.’
Een moment waar ik door de eetstoornis al lang niet meer was geweest.
Ik zat in mijn hoofd, bezig met wat anderen van me dachten, met wat ik nog wel of niet ging en ‘mocht’ eten, vechten tegen de eetbuien die volgden door al de spanning die deze gedachten opbouwden.
Verder in mijn herstel groeide ik mee verder met de symboliek van de bloemen.
Bloemen groeien langs elkaar, ieders voor zich, geen vergelijking of competitie met elkaar, elks uniek op zijn manier. Iedere bloem maakt het bloemenveld, mooi, stralend en uniek. Elke bloem is nodig voor dat geheel en maakt het prachtig.
Een mooie symboliek die ik vandaag in mijn dagelijks leven nog vaak probeer mee te nemen als mijn eetstoornis me weer maar eens minderwaardig laat voelen.
Ik mag er zijn. Ik ben het waard.
Bloemen brachten me van overleven, naar leven, naar beleven. En dat probeer ik mee te nemen, in elk (klein) moment van geluk.
