Verbinding als grootste vijand van mijn eetstoornis
Mijn eetstoornis.
Ze groeit in stilte en isolement. Biedt een veilige cocon en houvast, al is dat maar schijn. Want, ze zorgt ervoor dat ik steeds verder verwijderd raak van wie ik echt ben.
Mijn eetstoornis.
Ik leg haar het zwijgen op zodra ik spreek. Als ik luidop deel welke gedachten en angsten door mijn hoofd razen, verliest ze haar grip.
Ik deel ze met mijn vriend. Die er altijd is, onvoorwaardelijk, zonder oordeel, met eindeloos geduld en een overdaad aan liefde.
Door die verbinding voel ik terug ruimte ontstaan.
Mijn eetstoornis.
Die eerst allesoverheersend leek, wordt plots iets dat náást mij staat in plaats van ín mij.
Mijn eetstoornis.
Verliest terrein in de krachtige verbinding tussen mijn vriend en mij. Die gedeelde strijd maakt me sterker. Herstel voelt niet langer als een eenzaam gevecht, maar als iets wat we samen dragen.
En daar ben ik, elke dag opnieuw, zo ontzettend dankbaar om.
