Een eetstoornis kan een grote impact hebben op je leven. Misschien heb je een tijdlang niet kunnen studeren of werken. Misschien ben je meerdere keren opgenomen geweest, heb je een intensieve behandeling gevolgd of probeer je werk en herstel momenteel met elkaar te combineren. Wanneer je (opnieuw) wil solliciteren, kunnen er heel wat vragen en onzekerheden opduiken. Hoe leg je een gat in je cv uit? Moet je vertellen over je eetstoornis? En hoe bewaak je je eigen grenzen?

Je bent meer dan de gaten in je cv

Wanneer een eetstoornis langere tijd deel uitmaakt van je leven, verloopt je studie- of werktraject misschien anders dan je ooit had verwacht. Waar anderen opleidingen afronden, werkervaring opdoen of doorgroeien, heb jij mogelijk een groot deel van je tijd en energie moeten investeren in behandeling en herstel.

Dat kan confronterend zijn wanneer je een cv opstelt. Misschien zie je vooral de periodes waarin je niet hebt gewerkt, de studies die je niet hebt afgemaakt of de kansen die je hebt moeten laten voorbijgaan. Maar die periodes vertellen niet het volledige verhaal van wie je bent.

Herstellen van een eetstoornis vraagt vaak veel moed, doorzettingsvermogen, flexibiliteit en de bereidheid om jezelf opnieuw te leren kennen. Misschien heb je in die periode ook vaardigheden ontwikkeld, vrijwilligerswerk gedaan of ontdekt wat voor jou belangrijk is.

Je hoeft moeilijke ervaringen niet voor te stellen als iets positiefs of als een noodzakelijke les. En je hoeft je ziekte niet te gebruiken om je waarde als werknemer te bewijzen. Maar het kan helpen om ook te kijken naar wat er wél is, in plaats van alleen naar wat ontbreekt. Of om het met andere woorden te zeggen: een onderbroken parcours is niet hetzelfde als een mislukt parcours.

Moet je vertellen dat je een eetstoornis hebt of hebt gehad?

In België behoort informatie over je gezondheid in principe tot je privéleven. Je bent bij een sollicitatie doorgaans niet verplicht om te vertellen dat je een eetstoornis hebt of in het verleden hebt gehad.

Een werkgever mag je kandidatuur niet zomaar afwijzen vanwege je gezondheidstoestand of medische voorgeschiedenis. Discriminatie op basis van gezondheid is wettelijk verboden.

Dat betekent dat je in je cv of sollicitatiebrief niet hoeft te vermelden dat je anorexia, boulimia, een eetbuistoornis of een andere eetstoornis hebt doorgemaakt.

Er is wel een belangrijke nuance: wanneer je gezondheid een concrete invloed heeft op het veilig of correct uitvoeren van essentiële taken van de functie, zullen bepaalde relevante beperkingen of veiligheidsaspecten besproken moeten worden. Dat betekent echter niet dat je automatisch je diagnose of volledige medische geschiedenis moet delen.

Je mag dus zelf nadenken over wat je vertelt, aan wie en op welk moment.

Sommige mensen kiezen ervoor om open te zijn over hun ervaringen. Anderen houden hun medische voorgeschiedenis liever privé. Beide keuzes zijn begrijpelijk.

Hoe verklaar je een gat in je cv?

Misschien is dit wel een van de spannendste onderdelen van solliciteren: de vraag wat je de afgelopen maanden of jaren hebt gedaan.
Je hoeft daarvoor niet je volledige levensverhaal te vertellen. Een korte, eerlijke en neutrale uitleg kan voldoende zijn.

Je zou bijvoorbeeld kunnen zeggen:

  • “Ik heb een periode niet kunnen werken door gezondheidsredenen. Ondertussen ben ik klaar om opnieuw professioneel aan de slag te gaan.”
  • “Mijn traject is een tijdlang onderbroken geweest door persoonlijke omstandigheden die intussen voldoende gestabiliseerd zijn om deze stap te zetten.”
  • “Ik heb de voorbije periode geïnvesteerd in mijn gezondheid. Nu kijk ik ernaar uit om mijn professionele leven verder uit te bouwen.”
  • “Mijn studies hebben wat langer geduurd door medische omstandigheden. Die ervaring heeft me ook geholpen om beter zicht te krijgen op wat ik nodig heb om goed te functioneren.”

Kies vooral een formulering die bij jouw situatie past. Je hoeft niet te zeggen dat alles achter de rug is wanneer je nog volop met herstel bezig bent. En als een werkgever doorvraagt naar medische details die niet relevant zijn voor de functie, mag je je grenzen aangeven: “Ik houd de medische achtergrond daarvan liever privé. Ik vertel wel graag meer over mijn motivatie en wat ik kan bijdragen aan deze functie.”
Het belangrijkste is dat je jezelf niet verplicht voelt om meer te vertellen dan je wil.

Wat als je nog in behandeling bent?

Niet iedereen die opnieuw wil werken, is volledig hersteld. Misschien heb je nog regelmatig gesprekken met je psycholoog, diëtist of arts. Misschien zijn er dagen waarop je minder energie hebt, of heb je nood aan een voorspelbare dagstructuur.

Dat hoeft niet automatisch te betekenen dat werken onmogelijk is. Werk kan ook betekenisvol zijn: het kan structuur bieden, sociale contacten versterken en helpen om opnieuw andere kanten van jezelf te ontdekken. Tegelijk is het belangrijk om realistisch te blijven over wat haalbaar is.

Stel jezelf bijvoorbeeld de volgende vragen:

  • Hoeveel uren werken voelt op dit moment haalbaar?
  • Kan ik voldoende ruimte behouden voor maaltijden, rust en behandeling?
  • Welke werkomstandigheden helpen mij om goed te functioneren?
  • Zijn er situaties die mijn herstel extra onder druk kunnen zetten?
  • Welke signalen vertellen mij dat ik misschien te veel van mezelf vraag?

Bij een eetstoornis kunnen bijvoorbeeld onregelmatige werkuren, het overslaan van pauzes, een sterke prestatiedruk of voortdurend commentaar over eten en uiterlijk extra belastend zijn. Het kan helpen om hierover vooraf met je behandelteam na te denken.

Werken hoeft geen bewijs te zijn dat je hersteld bent. En je hoeft niet volledig hersteld te zijn om opnieuw stappen richting werk te mogen zetten.

Mag je vragen om aanpassingen op het werk?

Soms zijn kleine aanpassingen voldoende om werk beter te kunnen combineren met je gezondheid.

Denk bijvoorbeeld aan:

  • Een werkrooster dat ruimte laat voor behandelingsafspraken.
  • Voldoende, voorspelbare en rustige eet- en rustpauzes.
  • Een geleidelijke opbouw van het aantal werkuren.
  • Duidelijke afspraken over taken en verwachtingen.
  • Een rustige werkplek of de mogelijkheid om bepaalde taken thuis uit te voeren.

Wanneer een langdurige psychische of lichamelijke aandoening juridisch als een handicap wordt beschouwd, kan er een recht bestaan op redelijke aanpassingen. Daarvoor is niet noodzakelijk een officiële erkenning als persoon met een handicap vereist.

Welke aanpassingen mogelijk en redelijk zijn, hangt af van je individuele situatie en de functie. Je hoeft daarvoor niet altijd je volledige diagnose te delen. Vaak is het vooral belangrijk om duidelijk te maken welke ondersteuning je nodig hebt om je werk goed te kunnen doen.

Een arbeidsarts of preventieadviseur kan hierbij een rol spelen.

Wat als je bang bent voor vooroordelen?

Eetstoornissen worden nog te vaak verkeerd begrepen. Misschien ben je bang dat een werkgever je als kwetsbaar, onbetrouwbaar of onvoldoende stressbestendig zal beschouwen zodra je vertelt over je verleden.
Die angst is niet onbegrijpelijk. Vooroordelen over psychische problemen bestaan helaas nog steeds.
Tegelijk hoeft je medische geschiedenis niets te zeggen over je motivatie, talenten of geschiktheid voor een functie.

Je mag zelf bepalen hoeveel ruimte je aan je herstelverhaal geeft tijdens een sollicitatie. Je hoeft jezelf niet te verdedigen en je hoeft ook niet te bewijzen dat je sterker bent geworden door wat je hebt meegemaakt.

Een sollicitatiegesprek is bovendien niet alleen een moment waarop een werkgever jou beoordeelt. Het is ook een kans om te ontdekken of de werkplek bij jou past. Is er ruimte voor vragen? Wordt er respectvol omgegaan met persoonlijke grenzen? Hoe kijkt men naar welzijn op het werk? Is er aandacht voor een haalbare werkdruk?

Ook jij mag kritisch kijken of een werkomgeving aansluit bij wat je nodig hebt.

Je mag op jouw tempo opnieuw beginnen

Na een lange periode van behandeling kan het voelen alsof je een achterstand moet inhalen. Misschien vergelijk je jezelf met leeftijdsgenoten die al jaren werken, financieel onafhankelijk zijn of een loopbaan hebben opgebouwd.

Maar herstel volgt geen rechte lijn. En een loopbaan hoeft dat evenmin te doen. Je mag klein beginnen. Met vrijwilligerswerk, een opleiding, een stage, een deeltijdse functie of een andere tussenstap die bij je mogelijkheden past.

Soms ontdek je onderweg dat je meer aankan dan je dacht. Soms merk je dat je nog wat extra tijd of ondersteuning nodig hebt. Beide ervaringen mogen er zijn.

Waar vind je meer informatie en ondersteuning?

Het Vlaams Patiëntenplatform biedt praktische informatie over solliciteren met een chronische aandoening, waaronder welke gezondheidsinformatie je moet delen en hoe je je kunt voorbereiden op een sollicitatiegesprek. Ook bij Unia vind je informatie over discriminatie op basis van gezondheidstoestand en het recht op redelijke aanpassingen.

Wil je graag in gesprek gaan met mensen die begrijpen hoe ingrijpend een eetstoornis kan zijn voor je studies, werk en toekomstplannen? Bij ANBN kan je ervaringen delen, vragen stellen en steun vinden bij mensen die iets gelijkaardigs hebben meegemaakt. Je hoeft niet alles alleen uit te zoeken.

Samen op weg naar herstel, ook wanneer je opnieuw je plek zoekt in het werkende leven.

Dit artikel is geïnspireerd door informatie van UilenSpiegel vzw en het Vlaams Patiëntenplatform en werd door ANBN verder uitgewerkt vanuit het perspectief van mensen met een eetstoornis. De informatie is algemeen en vervangt geen individueel juridisch, medisch of arbeidsgericht advies.

👉 Lees de uitgebreide tips van het Vlaams Patiëntenplatform op hun website of download hun gratis brochure