De foto toont een moment aan zee op een heel warme dag.
Op het eerste gezicht lijkt het een gewone zomerscène: zon, zee en strand.
Wat je niet ziet, is het onzichtbare dat het zwaar maakt.
Terwijl iedereen op het strand zwemkledij droeg, had ik een short en een bloesje met lange mouwen aan.
Dat deed ik om mezelf te verbergen, uit schaamte voor mijn lichaam, voor mijn buik.
Een bikini aandoen was geen optie, dus zwemmen ook niet.
Daar was de onzichtbare, maar zeer aanwezige eetstoornisstem in mijn hoofd veel te luid voor.
Ze liet me dik voelen en zorgde ervoor dat alles strak rond mijn buik aanvoelde.
Ze is er altijd en gebruikt elk klein moment om me naar beneden te halen.
De koude van het water deed haar even zwijgen.
Voor even was het stil in mijn hoofd.
Zodra ik het water verliet, werd ze weer luider, fluisterend dat ik mezelf met anderen moet vergelijken.
Zo gaat de onzichtbare strijd verder.
Veiligheid zat in de lange mouwen.
M.B.
