In opname leerde ik deze bijzondere jonge dame kennen. We deelden niet alleen een eetstoornis maar bleken ook gelijken in het neuro-atypische spectrum, a.k.a. Autisme. Na een jarenlange en eenzame zoektocht naar wat er met mij aan de hand was, botste ik zowaar op mijn spiegelbeeld. Eindelijk herkende ik in haar mijn problematiek en vond ik de kracht om ertegen te vechten.
We vochten samen, zij aan zij en later, toen we beide de afdeling eetstoornissen mochten verlaten, hielden we nauw contact. Een tijd geleden besliste ze dat het genoeg geweest was en stapte ze uit het leven, weg van alle pijn die ze ooit gekend had.
Ik wil graag de foto tonen aan de wereld, niet alleen omdat zij over een ongelooflijke wilskracht beschikte en de meest liefdevolle persoon was die ik ooit heb gekend maar vooral omdat zij mijn naaste was en nog steeds is.
Zij was het die mij erdoor sleurde, mij moed gaf om door te gaan, verder stappen te zetten richting herstel. Mensen met eetstoornissen horen geen vriendschappen te sluiten, hoorde ik steeds weer op de afdeling. Net daarom wil ik onze vriendschap ‘in the picture’ zetten. Het was de meest krachtige, helende vriendschap die ik ooit heb gekend.
Josefien
