Iedereen eet anders

Voor veel neurodivergente mensen is eten niet vanzelfsprekend.

Misschien ben je erg gevoelig voor bepaalde smaken, geuren of texturen.
Misschien eet je het liefst elke dag hetzelfde of heb je een aantal vaste voedingsmiddelen waarop je kunt vertrouwen.
Ook moeite met het herkennen van honger- en verzadigingsgevoelens, plannen van maaltijden of omgaan met veranderingen kan invloed hebben op je eetgedrag.

Dat betekent niet automatisch dat er sprake is van een eetstoornis.

Neurodiversiteit kan ervoor zorgen dat je eten anders beleeft dan de meeste mensen.

Wanneer wordt het een probleem?

Eetproblemen kunnen op verschillende manieren ontstaan.

Sommige mensen eten erg eenzijdig en krijgen daardoor tekorten aan bepaalde voedingsstoffen.
Anderen eten vooral “veilige” voedingsmiddelen, waardoor hun gewicht toeneemt.
Weer anderen ontwikkelen een eetstoornis zoals anorexia nervosa, boulimia nervosa, binge eating disorder of ARFID.

De grens tussen een aangepast eetpatroon en een eetstoornis is niet altijd duidelijk.

Daarom kijken hulpverleners niet alleen naar wat je eet, maar ook naar vragen zoals:

  • Heeft je eetpatroon invloed op je gezondheid?
  • Vermijd je sociale situaties door het eten?
  • Kost eten je veel stress of energie?
  • Heb je het gevoel dat eten je leven beheerst?
  • Kan je nog voldoende eten om je lichaam gezond te houden?

Je hoeft niet in een hokje te passen

Niet elke neurodivergente persoon ontwikkelt een eetstoornis of een voedingsstoornis (zoals vb. ARFID).
En niet iedereen met een eetstoornis is neurodivergent.

Toch weten we uit onderzoek dat autisme en ADHD vaker voorkomen bij mensen met een eetstoornis dan in de algemene bevolking.
Daarom is het belangrijk dat hulpverleners oog hebben voor beide.

Een behandeling die rekening houdt met jouw manier van denken, voelen en prikkels verwerken, sluit vaak beter aan bij jouw behoeften.

Waar kan je tegenaan lopen?

Neurodivergente mensen vertellen vaak dat eten moeilijk wordt door een combinatie van factoren, zoals:

  • sensorische gevoeligheden voor smaak, geur, temperatuur of textuur;
  • behoefte aan voorspelbaarheid en vaste routines;
  • moeite met veranderingen;
  • problemen met plannen of organiseren van maaltijden;
  • over- of ondergevoeligheid voor honger- en verzadigingssignalen;
  • eten als manier om met stress of overprikkeling om te gaan;
  • perfectionisme, angst of behoefte aan controle.

Iedereen ervaart dit anders. Er bestaat geen typisch neurodivergent eetpatroon.

Herstel betekent niet hetzelfde voor iedereen

Ook herstel ziet er voor iedereen anders uit.

Voor sommige mensen betekent herstel leren variëren in voeding.
Voor anderen betekent het leren omgaan met sensorische gevoeligheden, beter luisteren naar hun lichaam of minder stress ervaren rond eten.

Herstel betekent niet dat je alle sensorische voorkeuren moet “overwinnen”.
Wel dat je een manier vindt om goed voor jezelf en je lichaam te zorgen, met respect voor wie jij bent.

Onze brochure

Neurodiversiteit en eetstoornissen is een onderwerp waar de voorbije jaren steeds meer onderzoek naar gebeurt.
Toch blijven er nog veel misverstanden bestaan.

Bij ANBN geloven we dat een goed begrip van neurodiversiteit kan bijdragen aan betere ondersteuning en meer herstel.

Daarom ontwikkelden we een brochure over neurodiversiteit en eetstoornissen. Je leest er meer over:

  • autisme, ADHD en eetstoornissen;
  • sensorische prikkelverwerking;
  • ARFID;
  • eetbuien, restrictie en eenzijdig eten;
  • praktische tips voor personen met een eetstoornis, naasten en hulpverleners.

👉 Download de brochure “Neurodiversiteit en eetstoornissen”

Deze brochure verzamelt handreikingen en tips voor hulpverleners om de behandeling en ondersteuning af te stemmen op mensen die ervaring hebben met eetstoornissen en neurodivergentie. Hulpverleners worden aangemoedigd om flexibel te zijn in hun aanpak, omdat wat werkt voor de ene persoon niet per se werkt voor een andere.

Door samen te werken met de persoon zelf, familieleden en andere betrokkenen kunnen we een supportieve aanpak realiseren die recht doet aan de complexiteit van ieders verhaal.

Een beperkt voedingspatroon is niet automatisch een eetstoornis.

Veel neurodivergente mensen eten al jarenlang een klein aantal vertrouwde voedingsmiddelen zonder gezondheidsproblemen.
Pas wanneer iemand hierdoor onvoldoende voedingsstoffen binnenkrijgt, gewicht verliest, sociale beperkingen ervaart of veel angst ontwikkelt rond eten, kan er sprake zijn van ARFID of een andere eetstoornis.

Herstel betekent niet 'neurotypisch' leren eten

Herstel betekent niet dat iedereen op dezelfde manier moet eten. Wel dat je een eetpatroon vindt dat gezond, haalbaar en duurzaam is voor jou, rekening houdend met je eigen behoeften, mogelijkheden en sensorische voorkeuren.